Rankiem, gdy słońce dopiero się budzi i jeszcze swym ciepłem nie zmusza większości stworzeń do szukania chłodnego schronienia, można przy odrobinie szczęścia przyjrzeć się małym stworzeniom, których zazwyczaj nie dostrzegamy w zgiełku dnia. Uzbrojony w wiernego Canona G7 i przystawkę na obiektyw, którą kiedyś sam zrobiłem, postanowiłem uwiecznić na fotografii te małe, ale jakże ciekawe i barwne istoty. Poniżej mały fragment mojej dzisiejszej porannej sesji fotograficznej.
Górzysta wyspa pochodzenia wulkanicznego pokryta gęstą dżunglą otrzymała swą nazwę od nazwiska francuskiego podróżnika i odkrywcy Louis-Antoine de Bougainville.
Bougainville jest najdalej na wschód wysuniętą prowincją Papui Nowej Gwinei. Większość mieszkańców zamieszkuje wschodnie wybrzeże. Można również spotkać małe wioski rozsypane wzdłuż licznych rzek. Głównym źródłem utrzymania ludności tubylczej jest rybołówstwo oraz plantacje orzechów kokosowych, kakao i wanilii. Mieszkańcy wyżej położonych regionów zajmują się uprawą ziemi. Tak jak w innych regionach PNG, jest bardzo popularny „tradeing” czyli wymiana towarów, handel.
W latach 70-tych ubiegłego wieku, Bougainville Copper Limited rozpoczęło wydobywanie miedzi i złota. Bougenville stało się główną ‘skarbonką’ rządu PNG z minimalną korzyścią dla Bougainville. W 1980 roku ta sytuacja doprowadziła do konfliktu z rządem nowogwinejskim. Rozruchy zbrojne i próby uzyskania niepodległości doprowadziły do zamknięcia kopalni, a rząd nowogwinejski stracił najlepsze dotychczas źródło dochodu. W latach 90-tych wprowadzono blokadę wyspy chcąc wymusić na Bougainville oddanie się pod opiekę PNG i zaniechanie starań o niepodległość. W międzyczasie na wyspie powstało wiele frakcji zbrojnych, niewiele różniących się od zwykłych zorganizowanych grup przestępczych, które terroryzowały miejscową ludność i starały się o zdobycie wpływów politycznych na wyspie. Bougainville pogrążyło się w wojnie domowej. Pod koniec lat 90-tych z pomocą rządu Nowej Gwinei uporano się z grupami przestępczymi i zawarto pokój pomiędzy Bougainville a Papuą Nową Gwineą.
Kiripia to nazwa małej wioski i zarazem nazwa naszej katolickiej stacji misyjnej. Miejscowość leży u podnóża Mt Giluwe, drugiej co do wysokości góry w PNG (4368 n.p.m.). Jest to najwyżej położona stacja misyjna w Archidiecezji Mt Hagen. Parafia jest obsługiwana przez werbistę o. Joe Bissona. Sam jeden obsługuje 12 stacji bocznych, należących do parafii, a posługą duszpasterską obejmuje ok. 8 tysięcy katolików. Już od dłuższego czasu o. Joe narzekał na problemy z komputerem i niemożliwość połączenia się do Internetu przez telefon radiowy. Chciałbym tutaj wspomnieć, że w latach 70-tych, Telikom PNG był w posiadaniu najnowszego sprzętu telekomunikacyjnego, jaki istniał w tamtym czasie. To był prezent od Australii z okazji uzyskania niepodległości. Minęło ćwierć wieku, a telefony pozostały wciąż te same. Dlatego pracy mi tu nie brakuje. Moim zadaniem jest dopilnowanie, aby działała komunikacja ze stacjami misyjnymi. Taki też był cel mojej wyprawy do Kiripia.
Ochrona przed deszczem.
Po 40 minutach jazdy asfaltową drogą zjeżdża się w boczną, wąską drogę, która wije się pomiędzy pagórkami, aż do małego miasteczka Tambul. Większość dróg w prowincji (odpowiednik województwa) Mt Hagen to drogi polne, które zmieniają się w zależności od sezonu. W porze suchej jedzie się w tumanach kurzu, a w porze deszczowej przez rozlewiska i rowy wydrążone przez wodę. Droga nigdy nie jest taka sama i potrafi zgotować niemiłe niespodzianki.
„WELCOME TO TAMBUL DISTRICT”
Mile widziany napis, ale nie z powodu powitania w dystrykcie Tambul,
lecz bliskiej odległości jaka pozostała, aby dotrzeć do Kiripia.
W oddali jest widoczna Góra Mt. Hagen
Już na przedmieściach Tambul. Przedmieścia to tak naprawdę za duże
słowo na to miejsce. Ciekawszy wydawał się widok w kierunku z którego
przyjechałem, aniżeli jedna wieża telekomunikacyjna, budynek kościoła
lokalnej sekty (PNG Bible Church) i tabliczki z ogłoszeniem „kakaruk 4
sale” (kurczaki na sprzedaż).
Dziewczynka z bilumem
Typowy widok w górach Nowej Gwinei. Kobieta od najmłodszych lat wykonuje większość prac związanych z utrzymaniem domu. Mężczyzna powinien wybudować dom i bronić rodziny.
A co tutaj ten „masta” robi?
Biały człowiek to nadal swoista atrakcja, zwłaszcza w miejscach bardziej odludnych. Tych dwóch gentelmanów z zaciekawieniem przyglądało się jak robię zdjęcia. Jak widać nie mieli nic przeciwko temu, aby jedno zrobić również im.
Przy wjeździe do Tambul zatrzymałem się na chwilę. O. Joe wyjechał z Hagen parę minut po mnie i musiałem na niego nieco poczekać. W tym czasie wzbudziłem zainteresowanie przechodniów, którzy chcąc zaspokoić ciekawość, zatrzymywali się i pytali czy czegoś potrzebuję. Po kilku minutach postoju miałem już wokół siebie sporą grupkę przechodniów.
Kawałek drewna z kółkami na końcu długiego kija – tak jest wyrażane marzenie o samochodzie. Sądzę, że jest to najpopularniejsza zabawka wśród chłopców w PNG. Czasami można nawet spotkać kawalerów, z wąsem pod nosem, uparcie ćwiczących manewry ‘samochodem’.
To są moi wybawcy. Raz dwa wypchnęli mój samochód z błota.
Nie bez powodu czekałem na o. Joe Bisona. Ostatnie 15 km to prawdziwa droga przez mękę! On jako tubylec, zna każdą dziurę w drodze, co ułatwia mu podróż. A najważniejsze ze każdy go zna i w razie potrzeby przyjdzie z pomocą. 15 km nie wydaje się imponującą odległością, ale przejeżdżając co i raz z bajora w bajoro, przeprawa zajęła nam ponad godzinę.
O. Joe przedstawił mnie bardzo dokładnie. Już po krótkiej chwili wszyscy wiedzieli kim jestem, czym się zajmuję i po co jadę do Kiripia.
Dla zainteresowanych publikuje dwa krotkie fragmenty przemow z okazji jubileuszu Triniti FM.
Tak właśnie brzmi Pidgin English
Noszenie tego typu dekoracji przez cały dzień jest bardzo męczące, ale nawet zmęczenie nie jest w stanie zmazać uśmiechu z twarzy.
Zespół muzyczny jest nieodzownym elementem każdej uroczystości.
„Komunio minista” – Szafarze Komunii i katecheci. Ich zadaniem jest roznoszenie Komunii chorym i prowadzenie niedzielnych nabożeństw w czasie, kiedy nie ma Mszy Świętej. Odgrywają ważną rolę, ponieważ ta parafia ma 14 stacji filialnych i Msza św. jest w nich odprawiana co kilka tygodni.
Czytanie z Pisma Św. Podczas specjalnych uroczystości, aby uhonorować Słowo Boże, lektor ubrany jest w tradycyjny strój.
Arcybiskup Douglas Young w otoczeniu diakona i proboszcza.
Pogoda tego dnia dopisała. Nie padał deszcz i nie było upalnego słońca.
Ulubionym elementem liturgii są procesje. Tutaj widzimy procesję z Pismem Św.
Diakon składa przysięgę posłuszeństwa Arcybiskupowi i jego następcom.
Procesja z matą na której będzie leżał diakon w czasie Litanii do Wszystkich Świętych.
Diakon w czasie modlitwy do Wszystkich Świętych.
Arcybiskup namaszcza dłonie nowo wyświęconego kapłana.
Nowo wyświęcony kapłan u boku biskupa.
Pierwsze błogosławieństwo Ks. Filipa Kaipel.
Tym razem znalazłem się po drugiej stronie kamery.
Radio Trini FM (Radio Trójcy św.) powstało 7 lat temu z inicjatywy Abp Michael Meyer, Ordynariusza Archidiecezyj Mt Hagen. Długoletnie marzenia o rozgłośni katolickiej w górach Papui Nowej Gwinei ziściły się 15 stycznia 2004 roku w święto św. Arnolda Jansena, założyciela Zgromadzenia Słowa Bożego i Służebnic Ducha Świętego.
Kolekcja zdjęć z otwarcia Triniti FM 15 stycznia 2004
Nasze radio pracuje mocą 300 watów. Jeszcze nie sięgamy do najdalszych zakątków diecezji, ale marzy nam się stacja pracująca w zakresie fal krótkich, co umożliwiłoby dotarcie do szerszej liczby odbiorców.
Abp M. Meyer podczas poświęcenia nowego sprzętu w naszej rozgłośni.
Uroczystości jubileuszowe obchodziliśmy przed budynkiem rozgłośni radiowej, w gronie przyjaciół i dobrodziejów.
Radio Triniti FM (Radio Trójcy Św.) powstało 7 lat temu z inicjatywy Abp Michaela Meyera, Ordynariusza Archidiecezji Mt Hagen. Długoletnie marzenia o rozgłośni katolickiej w górach Papui Nowej Gwinei ziściły się 15 stycznia 2004 roku w święto św. Arnolda Jansena, założyciela Zgromadzenia Słowa Bożego i Służebnic Ducha Świętego.
Pierwsi misjonarze przybyli w okolice Mt Hagen 76 lat temu. W ubiegłym roku diecezja obchodziła swój Jubileusz. 76 lat chrześcijaństwa w środkowej części gór Papui Nowej Gwinei już owocuje lokalnymi powołaniami. Filip (Philip) Kaipel jest siedemnastym lokalnym księdzem diecezjalnym. Święcenia odbyły się 15-go stycznia w jego rodzinnej miejscowości Nondugul.
Most. Droga do parafii Nondugul miała swoje niespodzianki. Miesiąc wcześniej wyborcy pobili radnego i dlatego most nie został naprawiony. Z okazji Świeceń okoliczna młodzież doprowadziła go to stanu użytku. Niestety, w momencie kiedy piszę te słowa, most prawdopodobnie jest ponownie rozebrany. Takie rzeczy zdarzają się na co dzień i już nikogo nie dziwią.
Którędy lepiej jechać, by zdążyć? W czasie pory deszczowej polne drogi zamieniają się w stawy, rzeczki i bagniska. Na szczęście udało nam się ominąć błotnistą drogę.
Wszyscy są mile widziani. Brama wjazdowa na teren parafii.
Charakterystyczna dekoracja twarzy z okolic Mt Hagen.
Tutaj mamy przykład malowania twarzy przez mieszkańców Nondugul, graniczącego z prowincją Simbu.
Przygotowanie do procesji. Na czerwono ubrani szafarze Komunii to zarówno mężczyźni, jak i kobiety.
Lokalni księża uczestniczący w święceniach. W archidiecezji pracuje obecnie 16 miejscowych kapłanów. Najstarszy z nich był wyświęcony w 1990 także w Nondugul.
Abp. Douglas Young.
Szpaler wiernych ubranych w tradycyjne stroje czeka na procesję kapłanów. Pierwszy po lewej z kundu (tradycyjny bęben) w dłoni – diakon Philip Kaipel.
Już w drodze na miejsce święceń.
Przyszły kapłan. Jeszcze w tradycyjnym stroju.
Diakon w otoczeniu najbliższej rodziny.
Symboliczne przekazanie diakona Filipa biskupowi. Z lewej strony o.Alfred Koimo, najstarszy miejscowy kapłan z diecezji Mt Hagen.
Abp. Douglas Young dziękuje rodzinie za kandydata do kapłaństwa.
Sepik – najdłuższa rzeka w Papui Nowej Gwinei (1600 km). Jej źródła mają początek w pobliżu granicy z indonezyjską częścią wyspy – Irian Jaya. Dla większości tubylców Sepik jest nie tylko jedynym źródłem utrzymania, ale również jedyną drogą komunikacji ze światem zewnętrznym. Głównym zajęciem ludności jest rybołówstwo i produkcja mąki z miąższu palmy sagowej. Każda wioska poszczycić się może piękną sztuką ludową – jest to powód do dumy mieszkańców Sepiku.
Kanu jest jedynym środkiem transportu dla większości mieszańców wiosek
rozsypanych wzdłuż Sepiku.
Typowy dom na palach w porze suchej.
Tutaj każdy jest artystą.
Produkcja amunicji do procy.
Słupy nośne do nowego „Haus Tambaran” (Dom Duchów)
Na pierwszym planie znajduje się „Haus Win” rodzaj altany dającej cień w upalne dni.
